Gleðilegan Bolludag!

Já, nú er sjálfur bolludagurinn kominn vel á veg og enn á J-Ben eftir að slafra í sig eins og einni bollu í tilefni dagsins. Þessi dagur er í sérlegu uppáhaldi hjá nautnaseggjum eins og okkur hér á C.F. Richsvej og því var sett vel í deigið í ár.

Ekki veit ég hvort þessi heilagi kristni dagur er ekki haldinn hátíðlegur hér í danaveldi eða þá hvort þeir séu bara ekkert sérlega hrifnir af bollum. Málin eru nefnilega þannig að í kjölfar magnbökunar Guðrúnar og Örnu á bollum ákvað ég að taka ágætis slatta með mér í skólann og leyfa dönsku “vinum” mínum að smakka alíslenskar bollur frá meistarans hendi aka Guðrúnar og Örnu.
Ég beið nú með gjafmildi mína þar til komið var rétt fram yfir hádegismat til að leggja línur Dana ekki í hættu. Ég var mættur í Cantínuna uppúr eitt og fór þá að beita takmarkaðri dönsku minni við hina svokölluðu vini mína. “Vil du bolle” spurði ég Mette Langstrup, með fallegt bros á vör yfir gjafmildi minni og vingjarnleika (fyrir ykkur sem ekki kunna dönsku þá þýðir þetta bara einfaldlega “viltu bollu”). Stúlkan brást frekar illa við ef vægt er til orða tekið og babblaði hún einhverja vitleysu á dönsku sem mér var fyrirmunað að skilja og strunsaði burt án þess að þakka gott boð eða neitt. Greinilegt að bollur voru ekki efst í huga hennar þessa stundina og spurning hvort hún ætti ekki að slaka aðeins á megrunarátakinu áður en hún missir tökin á raunveruleikanum.
Sár eftir þessa útreið ákvað ég að láta af því að bjóða fleiri stúlkum bollur og mælti mér því bara mót við Lars og Preben dönsku vini mína á Café Nexus, sem er einmitt kaffihúsið/skemmtistaðurinn í CBS. Að sjálfsögðu voru strákarnir mættir korter fyrir tímann með kaldann á borðinu og einn í uppbót fyrir J-Ben....að sjálfsögðu!
Við félagarnir röbbuðum saman um hitt og þetta í soldinn tíma á dönskunni að sjálfsögðu, enda þarf maður að æfa sig í þessu hrognamáli ef maður vill losna undan gagnrýnisröddu Örnu Kristínar einhvern tímann. Þegar við vinirnir vorum búnir að slafra í okkur tveimur úr krananum, með þann þriðja á kantinum, ákvað ég að afsanna þá kenningu að Danir séu með bollu fóbíu og bauð þeim félögum smá bollusmakk frá J-Ben sjálfum. Ég spurði bara: “vil I begge to bolle? Viðbrögðin voru allt annað en ég bjóst við. Þessir djéskotans baunar sem ég taldi fyrir vini mína gerðu hreinlega árás á mig, skvettandi bjór yfir mig allan og hrópandi niðrandi orðum að mér varðandi kynhneigð mína (sem ég tel nú vera með alveg á hreinu, eins og sonur minn er nú ljóslifandi dæmi um), en eitthvað voru þeir mér ósammála þar. Eftir að hafa verið í móttökudeildinni af nokkrum höggum frá þeim fóru þeir sína leið og létu mig í friði blautann og barinn.

Ég veit ekki alveg hvaða lærdóm ég á að draga frá þessu leiðindarmáli öllu saman. Kannski hefði ég átt að taka bollurnar upp úr Tupperware dallinum til að sýna hversu girnilegar bollurnar eru, eða hugsanlega er þetta eitthvað sem þeirra trú fordæmir eins og Islam trú fordæmir svínakjötsát og skop af öllu tagi og Gyðingatrú sem fordæmir gyðingafordóma?

En alla veganna þá er ég búinn að slíta öll tengsl við Dani og þetta danska þjóðfélag og aldrei að vita nema ég verði næsti Íslendingurinn sem opinberi sig fyrir framan Rosenborgar slot í Kongens Have hér í Kaupmannahöfn!

Langdrægar sprengjur!

Já, sonur minn gerði mig gríðarlega stoltan í morgun. Eftir að Guðrún hafi misst sig eilítið yfir Harry Potter bókinni í nótt og sofnað seint ákváðum við Einar Máni að skella okkur framúr og leyfa henni að sofa aðeins lengur. Klukkan var að detta í níu og tók ég smá lyktarprufu á drengnum til að skoða þau mál. Einhver smá kúkalykt reyndist vera af pilti svo ég ákvað að svissa á bleyjum svo hann gæti verið ferskur á bossanum. Ekki gengu bleyjuskiptin erfiðlega framanaf þar sem þónokkur reynsla er komin á þessa athöfn.....eða allt þar til hann tók upp á því að setj’ann svo all svakalega í miðjum skiptum, svo að meira að segja mér blöskraði. Ekki nóg með að hann hafi drifið fram af skiptiborðinu, heldur náði hann að frussa þessu á alklæðnað pabba síns. Þ.e. útskitnir sokkar, náttbuxur, bolur og peysa. Öflugur ekki satt?
Ekki var þessi sprengja eingöngu bundin við svona stutta vegalengd, því góð gusa small á rúmi okkar hjóna og gólfi. Sprengjuradíus drengsins því orðinn rúmlega metri að lengd, sem getur nú ekki talist amalegt hjá rúmlega tveggja vikna dreng. Þið getið því rétt ímyndað ykkur stoltið sem býr í brjósti mínu er ég sit fatalaus undir teppi að bíða eftir að þvottavélin afmái saurblettina úr fötum mínum. Uss sonur minn bara með kröftuga þarma!

Nú verð ég hins vegar að fara að huga að því að vekja konuna með kaffi og rist í rúmið áður en við förum í miðborg óttans með Örnu í Íslendingaskólann í húsi Jóns.

Med venlig hilsen,
J-Ben, aka “Shitbreak”

Fæðing frá sjónarhóli vitleysings!

Fimmtudaginn 19.janúar kl. 08:07 kom fallegasti drengur sem þessi vitleysingur hefur séð í heiminn við mikinn fögnuð allra í stórfjölskyldunni.
Eftir margar, margar, margar vikur af bið og fleiri tugir falskra mætingartilkynninga frá þeim stutta sendi hann okkur skilaboð með sms um að hann væri væntanlegur á miðvikudagsmorgun kl. 9. Guðrún vakti mig þá og sagði mér þetta, en ég rifjaði bara upp fyrir henni söguna “úlfur úlfur” og fór aftur að sofa. Ekki létu verkirnir sig hverfa og því greinilegt að sagan endalausa var komin á síðustu blaðsíðurnar. Eftir að hafa verið send heim einu sinni um miðjan dag vorum við mætt á ný seint um kvöldið og þá áttuðu þessar misskýru ljósur að hugsanlega var einn lítill vitleysingur á leið í heiminn.
Af fæðingunni er erfitt að taka einhverja hluti sérstaklega út sem merkilegri en aðra, þar sem þetta er ólýsanleg lífsreynsla sem ég mæli með fyrir alla sem ekki hafa prófað. Ég ætla þó að koma aðeins inná nokkra punkta sem gætu vakið kátínu hjá lesendum enda margt skondið sem gerist á viðburði sem þessum. Í fyrsta lagi held ég að konan mín sem neitaði öllum verkjalyfjum hafi verið í einhverjum allt öðrum heimi þar sem hún gjörsamlega reytti af sér brandarana allan tímann hvort sem þetta var í byrjun fæðingarferilsins eða þegar farið var að sjást í kollinn. Hún spurði mig og ljósuna reglulega hvort við hefðum það ekki gott og okkur liði vel þó það hafi reyndar verið hún sem var sárþjáð með bullandi samdrætti og vaxandi útvíkkun. Ekki nóg með það heldur þegar verkirnir voru farnir að aukast þá tók hún upp á því að þjást á dönsku. Hver sársaukastunan á eftir annarri var borin fram með dönskum hreim og þegar hún neyddist til að skerpa á athygli J-Ben þá gerði hún það á þessari líka fínu dönsku.
Þegar styttast fór í stubbinn fór konan að tala á svipaðan hátt og verulega drukkið fólk gerir, þ.e. dáldið þvöglumælt og óljós merking orðanna. Ekki voru verkjalyfin að orsaka þetta ástand enda konan gjörsamlega laus við það enda þvílíkur nagli á ferð. Reyndar tala ég svona þvoglulega hvort um sé að ræða vafasamt ástand eða bara venjulega hversdagsleikann. Sérlega er nú minnisstætt þegar rembingarnir voru hve mestir og konan tengd með slöngu við dripp og við ljósan vorum að hagræða henni fyrir næstu samdrætti. Hún gerði ekkert annað en að hrópa upp “pas på min slange, pas på min slange” og þið getið rétt ímyndað ykkur hvernig það hljómar frá fæðandi konu með fyllerísrödd.

Fæðing er eitthvað sem margir karlmenn eiga erfitt með að þola. Eftir reynslu mína úr þessari fæðingu er ég ekkert hissa, enda þvílíkt aðgerðaleysi sem hrjáir menn. Ég notaði samlíkingu um þetta við konuna þegar ég var að lýsa minni reynslu úr fæðingunni sem hljómaði eitthvað á þessa leið: “Þetta er svona í margfölduðu hlutfalli eins og að vera í fótboltaliði og þurfa að horfa á úrslitaleikinn á hliðarlínunni vegna meiðsla, einungis vopnaður hvatningarorðum”. Eins og gefur að skilja stökk konunni ekki bros við þessa samlíkingu og spurning hvort ég beiti henni ekki í bráð;)

Annars verð ég að segja að ég hef aldrei séð annan eins hetjuskap og ég sá hjá hinni heittelskuðu eiginkonu minni í þessari fæðingu. Ég hefði persónulega verið búinn að kalla á hliðarlínuna um skiptingu þegar útvíkkun næði 7cm. Kannski þess vegna sem konur fá þetta erfiða en jafnframt ótrúlega gefandi starf sem ólétta og fæðing barns er. Held líka að fæstir myndu taka mig alvarlegan ef ég væri með júllurnar sem konan ber núna á barmi sínum...vááááá þvílíkar kúlur þar á ferð!!!

Þegar fæðing var afstaðin og móðir og barn búin að fá sína “undersøgelse” var förinni heitið á sængurdeildina þar sem við fréttum það að fæðing Einars Mána væri orðin goðsagnarkennd, sem hlýtur að tákna að við hjónin höfum getið af okkur goðsögn. Goðsögnin var um parið sem hafi verið í 10 tíma nætur fæðingu, þar sem konan missti 1 líter af blóði, verkjalyfjalaus að fæða risabarn (16,5 merkur greinilega frekar stórt í landi Bauna). Enn fremur fjallaði goðsögnin um þessa sömu konu sem valsaði um fæðingardeildina skælbrosandi og velútlítandi eins og hún hafi einungis skellt sér í ræktina í hálftíma eða svo.

Fæðingin var ekki aðeins svona ótrúlega merkileg upplifun fyrir okkur hjónin og hann Einar Mána, því ljósan sem tók á móti honum (sem var nota bene búin á sinni vakt og tók því á móti honum án þess að fá greitt fyrir) kom til okkar eftir fæðinguna og þakkaði okkur fyrir að hafa fengið að taka þátt í þessari ótrúlegu upplifun með okkur. Íslenskar konur eru greinilega hörkutól hin mestu, sem er reyndar ekki fréttir fyrir þá sem til þeirra þekkja.

Síðast en ekki síst er vert að nefna hið margumtalaða hausstærðarmál sem ég kom aðeins inná í skrifum mínum fyrir fæðingu. Ein kenning sem ég fleytti fram var að stubbur væri ekki kominn í heiminn vegna þess að hann væri með hausinn frá pabba sínum og hann kæmist hreinlega ekki út. Raunin er einmitt sú að drengur var með haus í stærra lagi og það stóran að þegar tvær ljósur komu til að hjálpa á lokasprettinum þegar það var farið að sjást í kollinn og sáu krúnuna á prinsinum. Þær kölluðu báðar fram hvað hausinn væri rosalega stór, sem er eitthvað sem kona í miðri fæðingu vill alls ekki heyra. Enda um leið og þær slepptu orðinu hvæsti Guðrún að mér hvað þær hafi verið að segja. Ég reyndi mitt besta og sagðist ekki hafa heyrt það, en jú Guðrún heyrði og leit á mig ásakandi augum. Þakka nú bara fyrir að ekki hafi verið mikið um lausa hluti þarna til að grípa í. Ég vill samt meina að haus sonar míns sé alls ekki svo stór...kannski aðeins yfir meðallagi eins og hjá pabba sínum;)

Jæja, nú ætla ég að láta af skrifum hér og hafa mig í háttinn þar sem gullfalleg kona mín og gullfallegur sonur bíða.

Hilsen frá skiptiborðinu á C.F. Richs vej
Stolti Pabbinn

Athafnir í óléttutíð!

Jæja, nú fer þessi óléttutími okkar hjóna að renna sitt skeið og ætli flest allir séu ekki sammála um að það sé rúmlega tímabært þótt vægt sé til orða tekið. Síðustu dagar hafa annars verið nokkuð sérstakir hjá okkur þar sem við erum ekki lengur bara að telja niður daga og vikur heldur mínútur og sekúndur og þið getið rétt ímyndað ykkur hvað það getur verið langdregið og tímafrekt.
En eins og ég kom aðeins inná í síðasta pistli þá tekur fólk upp á ýmsu þegar það er í sömu þunguðu fótsporum og við hjónin erum akkúrat núna í. Við erum t.d. ekki eingöngu að snúa öllum húsgögnum á rönguna eða að drepa tímann fyrir framan skeiðklukkuna, heldur tökum við líka upp á því að vakna kl. 6 um morguninn til að fá okkur rist með ost og marmelaði. Ef ykkur finnst það furðulegt, hvernig líst ykkur þá á að vakna kl. rúmlega 5 um nótt og setjast fram í stofu til að spila Rummikub?

Vald það er ófæddum syni okkar er gefið til að velja sinn eigin afmælisdag verður afturkallað næstkomandi fimmtudag og erum við ekki að mæla móti því enda komin með legusár og óþreyjafyllsku á háalvarlegu stigi. En vonandi kemur hann ekki til með að draga komu sína lengur en síðasta lagi á föstudag því leiðinlegt væri að sjá enn einn ættingjahópinn hverfa á brott með sorg í barmi.

Til að auka ekki á mæðu fólks yfir biðtíma okkar þá datt mér í hug að draga umræðuna og athyglina aðeins frá óléttumálum, því ég er með smá innskot sem sýnir hvað Arna Kristín er mikið yndi.
Málið er nefnilega þannig að ég fór með hana í Íslendingaskólann á laugardaginn sem væri kannski ekki frá sögu færandi ef ég hefði ekki tekið uppá því, þegar við vorum að hjóla heim frá Flintholm lestarstöðinni eftir skólann, að prófa aðeins hjólfákinn (sem ég hef kosið að skíra Kojak eftir frægum látnum leikara sem var nauðasköllótur en drullu nettur eins og hjólfákur stubbsins er í meira lagi). Ég ákvað að sýna færni mína með því að prjóna aðeins á afturdekkinu eins og mar gerði svo oft þegar mar var ungur og lék sér eins og lamb. Örnu stóð nú ekki á sama um þetta og spurði Ofurbangsann hvöss í bragði af hverju ég hafi tekið upp á þessu glæfralega listleik. Ég tjáði henni í gríni að ég hafi væntanlega bara tekið svo hast í stýrið að þetta hafi allt gerst að sjálfu sér. Ekki var stúlku skemmt og skammaði hún mig duglega og tjáði hún mér það að mar ætti ALDREI að gera þetta því maður gæti stórslasast. Orð hennar hljóma enn í eyrum mínum: “Hvað ef eitthvað myndi klikka og þú myndir detta? Þú gætir stórslasað þig!”. Ég stórskammaðist mín að sjálfsögðu og lofaði henni að gera þetta aldrei aftur, á meðan ég furðaði mig á hvernig hún hafi náð að snúa uppalandahlutverkinu gegn mér á svo sannfærandi hátt.
Furðulegt samt hvað eggið er fljótt að ná stjórn á aðstæðum og byrja að kenna hænunni hvernig á hegða sér. Ekki það að ég sé einhver hæna;)

Hilsen fra C.F. Richs vej,
J-Ben

Ekki er öll vitleysan eins!

Kæri Storkur,
Við hjónin erum orðin full þreytt á stundvísi þinni. Þú sem hefur lofað komu þinni á alltof mörgum dögum og svikið þær allar og svo þegar mar reynir að hafa samband þá svarar þú ekki eða þykist vera á fundi. Eins og mar segir hér í Danaveldi: “Ekki senda stork að gera mannsverk”. Þess vegna höfum við hjónin ákveðið að segja upp samningi við helv.. storkinn og eigum pantaðan tíma í gangsetningu á fæðingardeildinni næstkomandi þriðjudag. Vonandi passar þessi storkur sig á að líta til beggja hliða, næst þegar hann gengur yfir götuna!

Biðtími okkar hjóna eftir ófædda vitleysingnum er orðinn full langur að okkar mati. Held samt að við höfum farið aðeins yfir strikið um daginn þegar við duttum inná snemmbúið breytingarskeið hér á C.F. Richs vej og endurskipulögðum stofuna og svefnherbergið. Þetta lukkaðist reyndar mjög vel þótt sumir myndu segja að við værum full óákveðin með uppsetningu húsgagna á heimilinu.

Ferð Helga, Helgu og Ingu Rúnar til okkar var ekki ferð til fjár enda lét drengur ekki sjá sig. Ánægjulegt þó að Helgi hafi staðið við stóru orðin að lokum og “fixað” lekann í eldhúskrananum og hefur ekki dropi farið til spillis síðan. Nú er samt bara að vona að mútta og pápi verða ekki fyrir þeirri ólukku líka að fara tómhent í relluna frá Kastrup, þar sem þau eru væntanleg til okkar á miðvikudaginn næsta.

Miklar getgátur hafa verið um ástæður bakvið skort á fæðingu hér á heimilinu, en J-Ben kom nú með ógnvekjandi kenningu sem fékk Guðrúnu til að svima. Ég er nefnilega farinn að sjá fram á að litli kúturinn sé ekki allur eins lítill og fólk heldur. Mál eru nefnilega þannig vaxin eins og flestir sem mig hafa hitt vita að ég er með óvenjulega stórt og mikið höfuð og hefur máltækið “melon on a toothpick” verið kastað fram oftar en einu sinni. Ég er nefnilega farinn að sjá fram á að sonurinn sé ekki með fullkomið höfuðlag eins og móðir sín, heldur með afbrigðilega höfuðstærð eins og faðirinn. Gott og gaman að strákurinn muni erfa eitthvað frá pabba sínum, en ég hefði nú frekar kosið að hann fengi eitraða vinstrifótinn í fæðingargjöf frekar eða þá óheflaðan hressleikann!

Jæja, verð að fara að ræða við mann í sambandi við múldýr!
Hilsen frá óþreyjufullu deildinni á C.F. Richs vej

Nýtt ár.....sama óléttan!

Gleðilegt ár dúllurnar okkar, takk fyrir það gamla og blablabla........
Segi það gott af kveðjum í bili, enda þakkartíminn senn á enda. Í dag er ekki einungis fagnað nýju ári hér á C.F. Richs vej heldur vill svo skemmtilega til að í ár dettur þessi dagur einnig inn á ársbrúðkaupsafmæli okkar hjónanna, svokallað pappírsafmæli að ég held. Ekki virðumst við ætla að fá unga sveininn í heiminn í afmælisgjöf, en það er kannski ágætt þar sem mér er meinilla við að deila afmælisdögum með öðrum!

Helgi og Helga aka “The Inlaws” eru gjörsamlega búin að missa trú á að þau muni bera Hr. Búa augum, þrátt fyrir streitulausar tilraunir til að lokka hann út. Nýjasta uppátækið hlýtur að teljast hið sérlega ljúffenga íslenska lambalæri sem þau framreiddu í gærkvöldi, uss hvað það var gott, urrrrrr!
Tíminn sem þau hafa verið hjá okkur hefur liðið fáránlega hratt og nú eru aðeins tveir dagar þar til þau yfirgefa okkur í bili og myndu sumir segja að þessi brottför væri full snemmbúin enda alltaf gott að hafa góða gesti og ekki skemmir fyrir þegar gestirnir koma með ferðatösku hlaðna af góðgæti frá Íslandinu góða.

Eins og ég kom inná í mínum fyrri skrifum þá er ég búinn að vera að “gera við” vaskinn í nokkrum tilraunum síðustu vikur með sérlega afleitum árangri, þannig að sérfræðiaðstoð kom beint frá Klakanum. Pápi verslaði alíslenska varahluti í vaskinn og Helgi tengdó taldi sig rétta manninn í að setja varahlutina á réttan stað svo helv... drippið myndi heyra fortíðinni til. Hugsanlega hefði hann átt að spara stóruorðin?

Eins og svo oft gerist á C.F. Richs vej þegar eitt vandamál leysist þá leiðir það að öðru vandamáli. Við, þ.e. aðallega hann, tengdapappi tók strax til við að skrúfa vaskinn sundur þegar hann kom til okkar fyrir tæpri viku síðan og gekk það ágætlega framan af. Eitthvað var þó kalkið búið að festa einn skrúfganginn og tækjabúnaður J-Ben skorti eina góða töng eða stóran skiptilykil. Þá héldum við út í hjólaleiðangur og urðum okkur út um svoleiðis græju og þá var ekkert til fyrirstöðu að ljúka verkinu og smella græjunni í. Þá skullu hins vegar ósköpin á, þar sem átökin við að leysa skrúfganginn braut sérlega mikilvæga plasthúfu á krananum sem hélt öllu batteríinu saman. Nokkuð vel gert hjá okkur félögunum!
Ofan skrifað óhapp var síðan upphaf æsispennandi eltingarleiks okkar við vaskasölumenn Kaupmannahafnar sem virðast eiga við vandamál með að hafa opið hjá sér á milli jóla og nýárs. Eftir að hafa þrætt fimm verslanir á tveimur dögum var ákveðið að þetta vandamál yrði ekki leist í nánd og hef ég því vaskað upp hér á heimilinu í sturtunni. Nokkuð hentugt að geta sturtað sig og unnið heimilisverkin á sama tíma, eins og sumir myndu orða það “shooting a camel with two flies”, eða eitthvað á þá leið.
Það vakti sérstaklega mikla kaldhæðnislega kátínu þegar við fórum í eina af þessum lokuðu verslunum og þar stóð á hurðinni að þar væri lokað í hádeginu og opnaði aftur kl. 13. Þar sem klukkan var ekki nema 10 yfir tólf ákváðum við að skella okkur í spisestedet i hjørnet á Frederiksberg Centret (sem er nota bene hið fínasta skyndibita hornbúlla) og fá okkur lummu og öl. Það er vert að taka fram að verslunin var smá spotta frá umræddri búllu og úti var snjóbilur hinn mesti. Þegar við félagar mætum svo galvaskir aftur í verslunina sjóhvítir upp fyrir haus, var kominn nýr miði þar sem stóð að “vinurinn” kæmi ekki aftur fyrr en kl. 14. Við erum þá að tala um að gölturinn hafi mætt á staðinn í hádegisfríinu sínu til þess að framlengja því um klukkutíma!!!
Get ekki sagt að þessi félagi sé efst á vinsældarlista J-Ben þetta árið. Mætti jafnvel orða þetta þannig að ef ég væri þjónninn hans á veitingastað þá fengi hann svokallaðan “pist-on-fish” í forrétt frá Stubbnum, í boði hússins.
Ætli ég þurfi ekki bara að versla nýjan krana og jafnvel heilan vask víst mar er að þessu og þið getið rétt ímyndað ykkur hversu mikil ógæfa muni fylgja þeim ísetningum!

Að lokum við ég bara ítreka óskir mínar um gleðilegt ár og þakka fyrir mig og þá sérstaklega fyrir fögur orð í okkar garð sem og hvassa gagnrýni þegar lítið var að gerast í bloggmálum Vitleysinga.

Hilsen,
J-Ben

Hátíðarsöngur?

Ég vil byrja á því að óska ykkur vinum, vandamönnum og öðru ógæfufólki til lukku með jólahátíðirnar. Megið þið eiga góðar stundir og þá sérstaklega góðar kveðjur til vinnandi fólks, enda þessi jól kannski ekki í frílegri kantinum.

Af öllum þeim skítasiðum sem Íslendingar hafa apað eftir kananum og tjallanum, t.d. Valentínsar dagur, ég skil ekki hví “Bank holiday” skuli ekki vera tekinn upp. Fyrir þá sem ekki vita þá einkennist “bank holiday” á því að þegar frídagar detta inn um helgi og orsakar því engan frídag hjá almenningi þá er búinn til einn auka frídagur í vikunni á eftir. Stjórnin fengi stórt “respect” frá Stubbi ef þeir myndu íhuga þetta, enda ófáir vinnandi þunglyndissjúklingar sem sjá fyrir sér erfiðan mánudag þann annan janúar næstkomandi.
Blessunarlega erum við hjónin ekki hrjáð af hliðaverkunum þeirra vinnandi, enda menntafólk að atvinnu með ófætt barn sem telur sig vera í verkfalli og neitar að koma út fyrr en við skrifum uppá kjarasamning sem ég verð að segja að er í ósanngjarnari kantinum. Spurning um að send’ann í Karphúsið í kjaraviðræður?

Jólin á C.F. Richs vej 112 hafa verið frábær það sem af er og sjáum við frammá að þau geta bara orðið betri, því í þessum töluðum orðum eru tengdó, aka Helgi og Helga ásamt Ingu Rún systir Guðrúnar væntanlega stödd í fríhöfn Keflavíkurflugvallar á leið til Danmerkur þar sem þau ætla að vera hjá okkur yfir áramót og rúmlega það. Þau koma reyndar ekki til okkar fyrr en á morgun, þar sem þau ætla að bregða sér yfir til Svíþjóðar í stutta heimsókn og mun Arna Kristín fá að kíkja með þeim. Held að hún eigi skilið að fá smá “bank holiday” frá okkur hjónunum enda orðin frekar óhreyfanleg, konan vegna óléttu og ég vegna “Quality Street” sem hefur verið eins og klettur mér við hlið þessa síðustu daga.

Fyrstu jól okkar ein sem lítil fjölskylda staðreynd og gaman að geta stjórnað aðfangadegi eftir eigin höfði. Tókum einmitt þann pól að hafa íslensk jól, þ.e. halda uppá þau kl. 19 að dönskum tíma (18 að íslenskum). Þannig náðum við að hlusta á messuna í víðóma þar sem við höfðum tengt tölvuna við heimabíóið og sátum svo í rólegheitum í 2 tíma að opna pakka með kaffi og Koníak, kakó og að sjálfsögðu QS.

Eftir rólegan jóladag, þar sem við hjónin tókum áskorun Örnu Kristínar í “Singstar” keppni (sem ég kem inná síðar) var jólaboð á C.F. Richs vej í gær og voru gestirnir ekki í lakara lagi. Gummi, Ásta og Arnar Vilhelm ofurbangsi komu og ekki voru þau tómhent því þau höfðu meðferðis tvö gríðarlega ljúffeng hangikjets læri og grænar baunir. Alltaf er jafn gaman að fá gesti sem koma jafn vel vopnuð með kræsingum. Sátum við hér og átum, umrætt hangikjet, uppstúg, kartöflur, grænar baunir og að sjálfsögðu alíslenskt malt og appelsín, ásamt því að kjafta og spila Trivial langt fram eftir kvöldi. Virkilega vel heppnað kvöld í alla staði, þó stúlkurnar megi nú fara að hysja upp um sig buxurnar í spilamennskunni eftir enn einn Trivial sigur karlpeninganna.

Að lokum vil ég lýsa furðu minni á að grimmdarleikur eins og “Singstar” skuli vera leyfður til dreifingar. Annað eins grimmdarspil hef ég aldrei á ævi minni spilað. Það versta er þó að það vorum við hjónin sem gáfum henni þetta ógæfuspil í jólagjöf. Eftir mikla mönun af hendi Örnu samþykkti Stubbur að taka við hana smá söngkeppni og eins og flest allir vita sem hafa kynnst mér undir áhrifum þá er ég mjög vafasamur söngvari þótt ég sé þekktur fyrir góð spor á dansgólfinu. J-Ben fékk að velja lag og eftir að hafa skoðað lagaúrvalið var ekkert annað lag sem kom til greina en lag Tom Jones “It´s not unusual” sem er eitt besta lag allra tíma. Þrátt fyrir nokkrar skítsæmilegar laglínur var heildarniðurstaðan allhörmuleg og öruggur sigur hjá söngspírunni Örnu Kristínu. Ekki var þjáningu J-Ben lokið þar með. Nú átti nefnilega Arna eftir að velja lag fyrir okkur og að sjálfsögðu var það lag sem hentaði J-Ben sérlega illa (ekki það að nokkuð lag henti honum vel nema kannski instrumental lög). Avril Lavignon varð fyrir valinu með lagið Sk8ter Boy og held ég án þess að vera að grínast að ég hefði eflaust fengið fleiri stig ef ég hefði þagað allan tímann. Þvílík hörmung í alla staði. Eftir að hafa tapað fyrir Örnu 2800 gegn 2300 í Tom Jones laginu var niðurstaðan ca. 8000 stig gegn ca 1800 stigum Stubbsins og vakti þetta mikla kátínu hjá þeim mæðgum og sérstaklega Örnu. Grimmdinni var ekki lokið því eftir að ég var niðurbrotinn eftir þessa útreið þá spilaði Arna frammistöðu mín aftur svo ég gæti hlustað á hversu ömurlegur söngvari ég er. Grátstafurinn hefur ekki horfið úr hálsi mínum síðan og sé ég ekki frammá að nái einhverntímann að uppfylla draum minn um að verða fullgildur meðlimur í “boybandi”. Spurning hvort mar fari þá ekki bara að slafra í sig Viský og stefna á að ná Johnny Cash rödd eða ræða við William Hung um möguleikann á dúett?

Jæja, spurning hvort mar fari ekki að koma sér úr sloppnum í einhverjar spjarir og jafnvel taka einn Tiger Woods við Örnu......Alla veganna getur mar svarað fyrir sig þar!!!

Hátíðarkveðjur,
Jóhann Hung